We begonnen aan dit stuk met te zeggen dat het beste paard de haver niet zou krijgen. Toen moesten er nog twee ronden gereden worden. Jeffrey Herlings, die met brio de eerste reeks had gewonnen op de Ironman Raceway, zag in de tweede start zowat driekwart van het peloton voor zich uit rijden. Marvin Musquin greep de waterkans op de titel en ging er vandoor met Blake Baggett. Herlings zette zich eens goed recht en begon de ene na de andere Amerikaan neer te sabelen. Bij het passren van de kampioen in wording Eli Tomac, bezorgde hij die een verkoudheid. Natuurlijk, die wilde  met minimaal risico's de titel veilig stellen. Maar Herlings was niet te stuiten. Enkele minuten voor tijd veroverde hij zonder noemenswaardige inspanning de tweede plaats. en daar zou het bij blijven. Dachten we. Maar het beste paard zou toch de haver krijgen. Twee ronden voor tijd maakte Musquin een doodsmak. Herllings, tot op een handsvol seconden genaderd zag zich plots als leider. Een positie die niet meer in gevaar kwam en die eignelijk de logica respecteerde. Herlings kwam naar Amerika, hij zag en overwon. Op een geleende motor beweerde men. De Amerikanen likken hun wonden. Benieuwd of ze hier volgende week al van hersteld zijn op het circuit van de WW ranch in Jacksonville, Florida. We zagen de race op een streaming video.Wie die leverde: bedankt. We keken ongeveer met een kleine 9.000 kijkers, waarvan de meeste Nederlanders. Wel ze mogen trots zijn op Jeffrey 'The Bullet' Herlings!